خانه عشق

زندگی  را نفسی  ارزش  غم  خوردن  نیست

غم ندارم که چرا چون تو کسی با من نیست

""برای آنکه می داند چه می گویم""

عمر نیکو گذشت و بد بودیم

صاحب عقلان بی خرد بودیم

آدمی بود ناممان اما

در حقیقت که دیو و دد بودیم

پشت دیوارهای جهل و گناه

همچو زندانی ابد بودیم

روی دریای ناملایم دهر

چون خسی گیج جزر و مد بودیم

کاش یک دم ز روی شیدایی

فارغ از هرچه نیک و بد بودیم

کاش در آزمون مکتب عقل

امتحان پس نداده رد بودیم

کاش در این جهان سر در گم

خانه عشق را بلد بودیم

خدایا؛

تا سحر ای شمع بر بالین من

امشب از بهر خدا بیدار باش

سایه ی غم ناگهان بر دل نشست

رحم کن امشب مرا غمخوار باش

کام امیدم به خون آغشته شد

تیرهای غم چنان بر دل نشست

کاندرین دریای مست زندگی

کشتی امید من بر دل نشست

آه!ای یاران به فریادم رسید

ورنه مرگ امشب به فریادم رسد

ترسم آن شیرین تر از جانم ز راه

چون به دام مرگ افتادم ، رسد

گریه و فریاد بس کن شمع من!

بر دل ریشم نمک دیگر مپاش

قصه ی بیتابی دل پیش من

بیش از این دیگر مگو خاموش باش

جز توام ای مونس شب های تار

در جهان دیگر مرا یاری نماند

زآن همه یاران به جز دیدار مرگ

با کسی امید دیداری نماند

همدم من ، مونس من ، شمع من

جز توام در این جهان غمخوار کو؟

و اندرین صحرای وحشت زای مرگ

وای بر من وای بر من یار کو؟

اندرین زندان،من امشب،شمع من

دست خواهم شستن از این زندگی

تا که فردا هم چو شیران بشکنند

ملتم زنجیرهای بندگی

1333/12/26

دکتر علی شریعتی

من که هر آنچه داشتم، اول ره گذاشتم

حال برای چون تویی اگر که لایقم بگو

تا گل غربت نرویاند بهار از خاک جانم

با خزانت نیز خواهم ساخت.

خاک بی خزان ،

گر چه خشتی از تو را حتی به رویا هم ندارم

زیر سقف آشناییها می خواهم بمانم.

بی گمان زیباست آزادی

ولی من چون قناری دوست دارم در قفس باشم که زیباتر بخوانم.

در همین ویرانه خواهم ماند و

از خاک سیاهش ، شعرهایم را به آبی های دنیا می رسانم.

گر تو مجذوب کجا آباد دنیایی

من اما جذبه ای دارم که دنیا را به اینجا می کشانم.

نیستی شاعر!!

نیستی شاعر که تا معنای حافظ را بدانی

ورنه بیهوده نمی خواندی بسوی آفتابم.

 عقل یا احساس!

حق با چیست؟

پیش از رفتن ای خوب ؛

کاش می شد این حقیقت را بدانی یا بدانم.

خود را شبی در آینه دیدم ، دلم گرفت

از فکر این که قد نکشیدم ، دلم گرفت

از فکر این که بال و پری داشتم ولی

بالاتر از خودم نپریدم ، دلم گرفت

از این که با تمام پس انداز عمر خود

حتی ستاره ای نخریدم ، دلم گرفت

کم کم به سطح آینه ام برف می نشست

دستی بر آن سپید کشیدم ، دلم گرفت

دنبال کودکی که در آن سوی برف بود

رفتم ولی به او نرسیدم ، دلم گرفت

نقاشی ام تمام شد و زنگ خانه خورد

من هیچ خانه ای نکشیدم ، دلم گرفت

شاعر کنار جو گذر عمر دید و من

خود را شبی در آینه دیدم ، دلم گرفت

خدایا ...

آدمی زاد هر چه انسان تر می شود

چشم براه تر می شود

این حقیقت زیبایی است که همواره می درخشد

* * *

خدایا! آتش مقدس (( شک )) را

آن چنان در من بیفروز

تا همه ی (( یقین )) هایی را که در من نقش کرده اند،

بسوزاند

و آن گاه از پس توده ی این خاکستر

لبخند مهراوه برلب های صبح یقینی

شسته از هر غبار، طلوع کند

خدایا!

به هر که دوست داری بیاموز

که عشق از زندگی کردن بهتر است

و به هرکه دوست تر می داری ، بچشان

که دوست داشتن از عشق برتر

خدایا!

به من زیستنی عطا کن که در لحظه مرگ

بربی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است،

حسرت نخورم

 دکتر علی شریعتی

هزار آیینه می روید به هر جا می نهی پا را

همین قدر از تو می دانم هوایی کرده ای ما را

سحر می لغزد از سر شانه هایت تا بیاویزد

به گرد بازوانت باز ، بازوبند دریا را

میان چشم هایت دیده ام قد می کشد باران

و اندوهی که وسعت می دهد بی تابی ما را

شمردم بارها انگشت هایم را بگو آیا،

از اول بشمرم! بر روی چشمم می نهی پا را؟

من از طعم دوبیتی های باران خورده لبریزم

کنار اشک هایم می شود آویخت دریا را

شب و آشفتگی با دست هایت می خورد پیوند

زمین گم می کند در شیب سرگردانی ات ما را

تمام راه پر می گردد از آوای سرشارت

و باران می تکاند اشتیاق اطلسی ها را ...

آقاجون: یا مهدی موعود(عج)

اگر حجاب ظهورت وجود پست من است، پس دعا نما که بمیرم

(تقدیم به تمامی عزیزانی که از مهر مادر محروم شده اند)

آهسته باز از بغل پله ها گذشت
در فکر آش و سبزی بیمار خویش بود
امّاگرفته دور و برش هاله ای سیاه
او مرده است و باز پرستار حال ماست
در زندگی ما همه جا وول می خورد
هر کُنج خانه صحنه ای از داستان اوست
در ختم خویش هم به سر کار خویش بود
بیچاره مادرم
هر روز می گذشت از این زیر پله ها
آهسته تا بهم نزند خواب ما
امروز هم گذشت
در باز و بسته شد
با پشت خم از این بغل کوچه می رود
چادر نماز فلفلی انداخته به سر
کفش چروک خورده و جوراب وصله دار
او فکر بچه هاست
هر جا شده هویج هم امروز می خرد
بیچاره پیرزن همه برف است کوچه ها
…
کفگیر بی صدا
دارد برای ناخوش خود آش می پزد
او مُرد ودر کنار پدر زیر خاک رفت
اقوامش آمدند پی سر سلامتی
یک ختم هم گرفته شد و پُر بَدَک نبود
بسیار تسلیت که به ما عرضه داشتند
لطف شما زیاد
اما ندای قلب به گوشم همیشه گفت:
این حرف ها برای تو مادر نمی شود.
پس این که بود؟
دیشب لحاف رد شده بر روی من کشید
لیوان آب از بغل من کنار زد،
در نصفه های شب.
یک خواب سهمناک و پریدم بحال تب
نزدیکهای صبح
او باز زیر پای من اینجا نشسته بود
آهسته با خدا،
راز و نیاز داشت
نه، او نمرده است.
…
او پنج سال کرد پرستاری مریض
در اشک و خون نشست و پسر را نجات داد
اما پسرچه کرد برای تو؟ هیچ، هیچ
تنها مریضخانه، به امّید دیگران
یک روز هم خبر: که بیا او تمام کرد.
در راه قُم به هر چه گذشتم عبوس بود
پیچید کوه و فحش به من داد و دور شد
صحرا همه خطوطِ کج و کوله و سیاه
طومار سرنوشت و خبرهای سهمگین
دریاچه هم به حال من از دور می گریست
تنها طواف دور ضریح و یکی نماز
یک اشک هم به سوره ی یاسین می چکید
مادر به خاک رفت.
...
این هم پسر، که بدرقه اش می کند به گور
یک قطره اشک مُزد همه ی زجرهای او
اما خلاص می شود از سرنوشت من
مادر بخواب، خوش
منزل مبارکت.
آینده بود و قصه ی بی مادریّ من
نا گاه ضجه ای که به هم زد سکوت مرگ
من می دویدم از وسط قبرها برون
او بود و سر به ناله برآورده از مغاک
خود را به ضعف از پی من باز می کشید
دیوانه و رمیده، دویدم به ایستگاه
خود را بهم فشرده خزیدم میان جمع
ترسان ز پشت شیشه ی در آخرین نگاه
باز آن سفیدپوش و همان کوشش و تلاش
چشمان نیمه باز:
از من جدا مشو.
می آمدیم و کله من گیج و منگ بود
انگار جیوه در دل من آب می کنند
پیچیده صحنه های زمین و زمان به هم
خاموش و خوفناک همه می گریختند
می گشت آسمان که بکوبد به مغز من
دنیا به پیش چشم گنهکار من سیاه
وز هر شکاف و رخنه ی ماشین غریو باد
یک ناله ی ضعیف هم از پی دوان دوان
می آمد و به مغز من آهسته می خلید:
تنها شدی پسر.
باز آمدم به خانه، چه حالی! نگفتنی
دیدم نشسته مثل همیشه کنار حوض
پیراهن پلید مرا باز شسته بود
انگار خنده کرد ولی دل شکسته بود:
بردی مرا به خاک سپردی و آمدی؟
تنها نمی گذارمت ای بینوا پسر
می خواستم به خنده درآیم ز اشتباه
اما خیال بود
ای وای مادرم

خواهم بياد مــــادر خود نالــــــه سر كنم
آفــــــاق را ز سوز دل خـــــود خبر كنم

از آتش درون دل مـــن جـــــــوش ميزند
خواهم به اشك از دل خود دفـــع شر كنم

بي مهري زمــــــانـــــه بسي ديداه م ولي
خواهم كه مهر خويش به عالــم سمر كنم

مــــــادر توبـــا هزار تمنا كـــــــه داشتي
رفتي بزير خـــــاك چه خاكي بسر كنم ؟

بعد از تو غير محنت و مـــــــاتم نديده ام
هرلحظه ياد روي تــــــــو با چشم تر كنم

تا بر سرم تو دست نوازش كشـي زشوق
خواهم بسويت از دل و از جـان سفر كنم

باغ و جود بي تو چــو زنـــــدان بود مرا
گــــــربينمت ز دل غم عـــــالم بدر كنـــم